Artikel 50: wat er op 2 augustus 2026 veranderde, en wat niet.

Het verschil dat wordt gemist

Een transparantieplicht is geen verbod.

De meestgeschreven zin over 2 augustus 2026 is dat sindsdien elke EU-inzet onwettig zou zijn. Dat is niet zo. Artikel 50 bepaalt wat er gezegd en wat er gemarkeerd moet worden. Het bepaalt niet wie mag inzetten, en het schept geen goedkeuring, geen register en geen certificaat. Wie een “AI-verordeningscertificering” voor een spraakagent aanbiedt, biedt iets aan dat de verordening niet kent.

Het tweede dat niet veranderde is de bewijsvraag. Artikel 50 vereist de mededeling; het vereist niet dat u achteraf aantoont dát ze gedaan is. Of u dat kunt laten zien, wordt pas relevant als iemand ernaar vraagt: een klant, een toezichthouder, een rechter. Precies dat gat tussen aan een plicht voldoen en kunnen aantonen dat u eraan voldeed, is de hele reden dat er een bon bestaat.

Wie hem draagt

Aanbieder of gebruiksverantwoordelijke: het onderscheid dat uw plichten bepaalt.

De verordening verdeelt de plichten tussen de aanbieder van een AI-systeem en de gebruiksverantwoordelijke die het inzet. Iemand vertellen dat hij met een AI spreekt ligt op grond van artikel 50(1) bij de aanbieder, en het markeren van synthetische uitvoer onder artikel 50(2) ook.

Dat is vooral voor bureaus beslissend. Een bureau dat een spraakagent onder eigen naam aan een eindklant verkoopt, is in de meeste lezingen aanbieder van dat systeem en niet slechts gebruiker van dat van een ander. Dat zijn andere plichten en een ander risico, en het loont om vóór het eerste gesprek vast te stellen aan welke kant van de streep een opzet valt, in plaats van erna.

Let op

Informatie, geen juridisch advies.

Deze pagina geeft de regels weer zoals wij ze lezen, met de artikelnummers erbij zodat u ons kunt nakijken. Het is geen juridisch advies, en uw eigen positie hangt af van omstandigheden die deze pagina niet kent. Laat u adviseren door een jurist voordat u erop steunt.